Wennen

Zo langzaamaan hervind ik weer m'n oude ritme. Buik is weer rustig, hoofd ook. De kerstdagen zitten er aan te komen, en we hadden nog niks gepland. Dat is dan weer het voordeel van beiden geen broers en/of zussen hebben: de wederzijdse ouders zitten qua planning niet vast aan -tig agenda's van evenzovele kinderen en aanhang. Dat plant een stuk makkelijker.

Maar het is nog steeds raar dat Bunker er niet meer is. 's-Avonds vast je nachtgoed aan willen trekken, je ergens door laten tegenhouden en dan ineens beseffen dat je best in je nachtgoed kunt gaan zitten want de hond hoeft niet meer uit.

Of brood smeren, kaas schaven en dan een extra stukje voor de hond afschaven. Zelf maar opeten dan, want de kat blieft 't niet.

De trap af lopen en dan niet meer de hondemand naast de bank zien. Geen gerimpeld hoofd dat je aankijkt of 'ie alsjeblieft niet naar buiten hoeft in dit rotweer.

Alleen op het schoolplein staan. Geen Bunker er bij. Andere kinderen missen 'm ook. Het verhaal is snel rondgegaan, dat die lieve gerimpelde hond er niet meer is. Op het gevaar af melodramatisch te worden: het zijn eenzame tochtjes soms, naar dat schoolplein. En het wachten tot Nick naar buiten komt duurt dubbel zo lang nu.

Het zal allemaal heus wel slijten en een plekje krijgen. Dat doet het nu al. En het is goed zo. Bunker heeft om de een of andere reden niet oud mogen worden, heeft niet nog jaren en jaren bij ons mogen zijn. Maar in de korte tijd die we wel met 'm gehad hebben heeft hij een onuitwisbare indruk achtergelaten.

9 December 2010
By on 19:46
Even gauw

Ik wil iedereen bedanken die zo meeleeft en meegeleeft heeft.

Het is erg stil geweest van mijn kant, en dat zal het ook nog wel eventjes blijven denk ik: m'n spastische darm (waar ik 10 jaar geen last van heb gehad) speelt op, big time. Tussen op bed liggen, op de pot zitten, op de bank liggen en proberen wat vocht binnen te krijgen, heb ik weinig tot geen puf om achter m'n computer te kruipen. Maar dat komt wel weer goed.

Natuurlijk speelt ook het verdriet en gemis een grote rol. Maar ook de zorgen van de afgelopen jaren komen nu er uit lijkt het wel. Ach, dat moest eens gebeuren natuurlijk. Anyway, Babs komt er wel weer bovenop hoor. As always.

Zo af en toe lukt het me om eventjes ergens mee te lezen. Ik heb gelezen (en gevoeld!) dat er op verschillende fora ontzettend meegeleefd wordt. Bedankt voor alle berichtjes, krabbels, PB-tjes, steuntjes in de rug! Mochten jullie ergens lezen dat iemand zich zorgen maakt of afvraagt waar ik uithang: voel je vrij te verwijzen naar dit blog. Graag zelfs! Ik zou niet willen dat iemand zich onnodig ongerust maakt, maar ik kan het even niet opbrengen om overal 'n berichtje achter te laten. Dus vertrouw ik op het druppel-effect: ik plaats hier 1 berichtje en hoop dat het terecht komt bij hen waar het voor is.

 

Dank jullie wel, allemaal, stuk voor stuk, iedereen!!! Dikke kus en ik hoop gauw weer m'n toetsenbord op z'n falie te kunnen geven.

2 December 2010
By on 19:16
Bunker – The Sequel – Heaven . . . . The Final Frontier – 29-11-2010

Op maandag 29 november 2010 om 10.15 uur hebben wij onze vriend, steun, toeverlaat en maatje voor het leven “onze lieve hond Bunker” in moeten laten slapen. Het lichaam was te moe om nog krachten op te bouwen voor herstel. Bunker heeft de strijd verloren en is alleen al op de verdoving bij de dierenarts overleden. Bunker … We Always Love, Remember and Missing you.

Wij weten alle 3 voor 100% dat Bunker geen pijn heeft gehad (dat was voor ons het belangrijkste), Hij van iedereen afscheid heeft kunnen nemen (onze beide ouders en een paar hondjes in de buurt) en de laatste uurtjes samen met onze zoon op de bank water drinken uit een spuitje. Samen genieten van hun tijd samen.
Beide hadden een wereldtijd.

Bunker heeft een zeer waardig afscheid gekregen. Na alles waar hij ons doorheen heeft gesleept.

Ongeveer 30 minuten nadat bunker was ingeslapen en wij nog iets zaten te drinken, arriveerde de Dierenambulance. Zij hebben bunker op een brancard meegenomen naar het Huisdieren Crematorium Rotterdam. Wij waren daar 15 minuten later. We werden naar een soort (terugtrek, wachtkamer gebracht waar na we direct verder konden lopen maar onze Bunker.
Hij lag daar zoals wij hem kennen. , beetje opgerold, snuit iets omhoog, half over zijn poten heen. Alsof hij lag te slapen. We hebben alle 3 een wierrookje voor hem aangestoken en de tijd genomen om hem “echt” los te laten. Onze zoon vertelde letterlijk tegen Bunker: Lieve Bunker, Je hebt gelukkig geen pijn, ga maar naar meneer toe. Vaarwel Bunker. (zucht mannetje is 8). Loslaten Ja dat is wat we moeten doen. We hebben leuke tijden gehad ook al was het maar anderhalf jaar.

Wintertijd komt er weer aan en Bunker had een hekel aan kouw. BBrr kouwe poten, nat.. bahhh.
Heel nederland heeft de afgelopen dagen sneeuw gehad…….. wij hebben geen sneeuw gezien…….
We lopen bij het huisdieren crematorium naar buiten en het begint te “poeder”sneeuwen.

Dank je wel bunker.

De as van Bunker wordt uitgestrooid over het zelfde veldje waar Meneer Dxe1 poes ook is uitgestrooid.

Kusz en nogmaals bedankt voor jullie lieve woorden en de “spreekwoordelijke” handvatten.
Babs, Roger, Nick, Mevrouw Zoxeb en Pinky “Ko het Nijn”

PS. Deze reactie is door Babs haar Huspup online gezet. Babs heeft wat last van haar spastische-darm na een zeer stressvolle periode. Ligt nu lekker op de bank.

30 November 2010
By on 13:08
Bunker – Het een na laatste hoofstuk 29-11-2010

De afgelopen 48 uur heeft Bunker geknokt en gevochten. Hij wil zo ontzettend graag. Maar zijn lijf wil niet. Hij kan amper meer staan. Hij ligt heel rustig bij ons op de bank. Z'n ogen zijn open en hij is alert. Maar hij wordt slechter en slechter. Pijn heeft hij niet, daar zijn we van overtuigd. Hij is zo kalm en rustig. Vredig. 

Om 10 uur gaan we hem helpen te gaan. Bunker is zo vaak zo dapper geweest voor ons. Nu moeten wij dapper zijn voor hem.

29 November 2010
By on 07:39
Bunker – The Sequel 28-11-2010

We knuffelen en verzorgen Bunker met alle liefde die we te geven hebben, en dat is veel. Heel veel. Maar hij knapt niet op. Hij wordt niet beter. Hij vecht nog met alles wat hij in zich heeft, dat laat hij duidelijk merken. Het lijkt alleen niet genoeg te zijn, alles wat hij in zich heeft.

Hij laat zich verzorgen, zoals hij steeds gedaan heeft. Doet nog net niet uit zichzelf z'n bek open als het pillentijd is, maar hij slikt ze wel meteen door. Hij accepteert onze verzorging, vecht en vecht. Pijn heeft hij niet. Maar energie ook niet.

Met pijn in mijn hart en tranen op mijn wangen schrijf ik jullie dat we meer dan ooit bang zijn dat Bunker het niet gaat redden. Hij vecht nog, hij wil nog, hij heeft geen pijn. Maar hij verslechtert. Snel. Als hij nu niet gaat eten is het over.

28 November 2010
By on 13:55
Bunker – The Sequel 27-11-2010 ‘s-Avonds

Het gaat op en neer met Bunker. Hij lijkt zelf zxf3 ontzettend graag te willen, maar z'n lijf wil niet zo meewerken. Maar ik heb nog nooit een dier zxf3 hard zien werken om beter te worden! Jammer dat het eten niet goed gaat.

De speciale voeding van de dierenarts geven we hem met een spuit en dat doet hem wel goed. Lijkt hij veel energie van te krijgen. Het is net alsof hij bang is om te eten. Omdat hij dan moet overgeven en buikpijn krijgt misschien? Hij accepteert de bijvoeding wel heel gemakkelijk. Hij wil wel maar durft niet en accepteert als wij de regie overnemen wat eten betreft. Zoiets.

De waterhuishouding daarintegen, die werkt nog als vanouds. Drinken en plassen gaat allemaal van een leien dakje. Dus op dat front gelukkig geen complicerende problemen.

Uitrusten gaat ook prima. Hij kiest nog steeds heel bewust waar hij zich wel en waar hij zich niet mee wenst te vermoeien. Maar knuffels zijn gelukkig niet vermoeiend en die laat hij zich dan ook graag toedienen.

27 November 2010
By on 21:16
Bunker – The Sequel 27-11-2010 ‘s-Ochtends

Geen vooruitgang. Vannacht heeft Bunker overgegeven. Het goede nieuws is dat het overgeven niet meteen na het eten kwam maar uren later en dat hij dus wel voedingsstoffen heeft kunnen opnemen. Hij drinkt en plast ook nog altijd goed. Ook is hij nog heel alert en had hij zelfs de tegenwoordigheid van geest om niet in de woonkamer over te geven maar wilde hij daarvoor naar buiten. Z'n eigen nest niet bevuilen dus.

Maar verbetering zit er niet in helaas. Die verbetering moet wel heel gauw komen. Bunker's huidige toestand is heel naar en vervelend maar te overzien zolang er zicht is op verbetering. Verbetering waarvan de artsen dachten dat die bijna zeker zou komen met de medicatie en speciaal voer. Maar als de verbetering uitblijft, zullen wij de beslissing voor Bunker moeten nemen. He's holding on for dear life. Maar is dat genoeg?


By on 09:59
Bunker – The Sequel 26-11-2010 ‘s-Avonds

Vanmiddag met Bunker naar onze eigen dierenarts geweest. Ook daar werd hij liefdevol ontvangen. Gelukkig was er een parkeerplaats voor de deur vrij, hoefde Bunker niet ver te lopen.

Groot was mijn verbazing toen de weegschaal aangaf dat hij sinds maandag "slechts" 6 ons is afgevallen. Grote verbazing omdat hij toch nuchter had moeten blijven voor eventuele onderzoeken dinsdag en de daarop volgende dagen weliswaar iets begon te eten maar nog altijd geen hele maaltijden weghapt.

Na heel veel knuffels in de wachtkamer in ontvangst te hebben genomen van de assistentes, en z'n neus opgehaald te hebben voor 'n beetje Hills A/D voer, gingen we naar de behandelkamer. Daar met de dierenarts het hele Utrecht-verhaal nogmaals doorgesproken. Hij was, net als wij, heel blij dat Bunker zo snel terecht had gekund in Utrecht. En heel blij dat Bunker er nog was. Dat de diagnose is zoals die is, dat is aan de ene kant heel verdrietig maar aan de andere kant was ook de dierenarts blij dat Bunker toch nog heel eventjes mee kan.

De bloedarmoede leek inderdaad al wat afgenomen te zijn. En Bunker presenteerde zich weliswaar moe, heel moe, maar toch nog alert. Want zodra de deur even open bleef staan als de dierenarts iets ging pakken of vragen, probeerde Bunker toch even te gaan kijken wat er aan die kant te zien was. De medicatie is bijbesteld, en nu moet Bunker weer goed gaan eten.

Voor de broodnodige extra energie krijgt hij nu Medicare. Dat is speciaal geformuleerd om honden en katten te helpen snel hun eetlust terug te krijgen na ziekte of herstel van een operatie. Daartoe bevat Medicare-C natuurlijke voedingsbestanddelen met een hoog energiegehalte, een hoog gehalte aan essentixeble voedingsstoffen en bijzonder goed verteerbare ingredixebnten. Medicare-C (vloeibaar) is gemaakt uit vlees, eieren en taptemelk en bevat noch granen noch soja. Een bruin prutje in een wit blikje dus.

  Medicare

De extra grote spuit (60 ml i.p.v. 5 ml) die we in de wachtkamer al overhandigd hadden gekregen, komt ook hiermee goed van pas.

Daarnaast ook een stapel Hills A/D blikjes meegenomen. Dat is iets vaster van structuur maar kan met water aangelengd worden.

Hills ad
En toen weer in de auto naar huis. Bunker heeft de helft van de rit nieuwsgierig naar buiten zitten kijken. Pas toen we de snelweg op gingen, ging hij liggen slapen. Na de autorit een plas doen was teveel gevraagd. Hij wilde naar binnen.

Bij de slager flink wat runderhart ingeslagen (3 kg). Dat vindt Bunker heel erg lekker en is eigenlijk het enige dat hij nu gretig opeet. Het is ook goed nu tegen de bloedarmoede, dus hij smult maar lekker weg!

Voor de rest was het wel heel vermoeiend voor Bunker, maar toen Nick thuis kwam holde Bunker toch weer heel hard de trap af. Z'n neus is af en toe weer een beetje nattig, hij heeft verschillende keren zelf uit z'n bak gedronken, goed gegeten (4 ons runderhart en 2 spuiten Medicare) en goed geplast. Alle keren zelf de trap op is gelopen en niet overgegeven.

De zoektocht naar 'n jasje voor Bunker kan op 'n wat lager pitje. Annemarie en Marike hebben met Eros overlegd en Eros wilde best 1 van z'n 2 jasjes tijdelijk aan Bunker uitlenen. Afhankelijk van de stakingsplannen van TNT loopt Bunker er maandag weer knap en warm bij! Dank jullie wel lieverds!

Al met al weer een dag dat Bunker zienderogen opknapt. En zich alle aandacht, knuffels en verwennerij lekker laat aanleunen.

26 November 2010
By on 20:17
Bunker – The Sequel 26-11-2010 Op ‘n drafje

Net na het middagmaagdrankje even met Bunker naar de overkant. Hij kuiert, hij snuffelt, doet 'n plas en gaat op de stoep voor zich uit staan te kijken. Heel even denk je:"'t Licht is aan maar d'r is niemand thuis!" maar dan valt op dat z'n neus onophoudelijk aan het snuffelen is. Hij maakt zich dus gewoon echt niet meer moe als noodzakelijk maar is wel degelijk alert op z'n omgeving.

Na 'n paar minuten hoorde ik achter me iemand 'n sleutel omdraaien in 'n slot. Onze buurvrouw. Ik riep Bunker:"Wa's dat? Ga's kijken? Wa's dat nou?" en Bunker prikte z'n oortjes op, snuift nog 's 'n keer en… draaft de straat over! Echt op 'n drafje ons tuinpad op en bij het hekje kwispelen voor 'n aai van de buurvrouw… Heerlijk…


By on 12:18
Bunker – The Sequel 26-11-2010 ‘s-Ochtends

Er lag weer een kadootje voor me in de woonkamer vanmorgen! Geen braaksel deze keer (vooruitgang!), wel poep. Weer niet zwart (goed!) en minder als gisteren. Vannacht met de laatste uitlaatronde had Bunker ook nog gepoept, maar in het stikkedonker en bij het licht van m'n mobiele telefoon kon ik niet zien hoe die ontlasting was. Vanavond maar 'n zaklamp meenemen.

Maagdrankje gegeven en naar buiten. Koud, dus Bunker had niet zo heel veel zin, maar de trap af ging wel heel goed. Eenmaal buiten stapte Bunker vastberaden voort (vooruitgang!). Hij had geen haast, geen drafje, niet vlug-vlug. Maar overduidelijk "Ik ben Bunker, hier kom ik. Ik ga naar de overkant en een plas doen!" Flinke, heldere plas (goed).

Na 'n half uurtje de prednison gegeven. Nog geen trek om te eten of te snacken, maar dat had hij de afgelopen dagen ook niet zo vroeg op de ochtend. Water drinken uit het spuitje was wel heel fijn en lekker. Gretig slobbert hij dat water op. Wat vooral opvalt is hoe helder z'n ogen staan nu! Z'n ogen twinkelen weer, hij is alerter als gisteren (vooruitgang!) en houdt alles in de gaten. Maar maakt zich niet moe, rust goed uit. Hij lijkt heel goed door te hebben dat hij zuinig moet zijn met z'n energie en gaat daar goed mee om. Z'n neus wordt weer wat meer roze wat lijkt te duiden op minder bloedarmoede (vooruitgang!). En hij verzorgt zichzelf weer meer! Ligt op z'n gemak z'n vacht een beetje schoon te likken (vooruitgang!).

Vanmiddag gaan we met Bunker naar onze eigen dierenarts. Doorspreken welke informatie zij uit Utrecht hebben gekregen, medicatie aanvullen, goed overleggen en bespreken wat zij er van vinden. Misschien hebben zij nog tips om Bunker sneller aan te laten sterken, speciaal voer wellicht of 'n powershake of wat dan ook. En 'n groter spuitje scoren om Bunker water mee te voeren, want ik krijg lamme vingers van het vullen en weer leegspuiten van dat minispuitje.


By on 08:12